آن که با دست کوتاه ببخشد او را با دست دراز ببخشند [ مى‏گویم : معنى آن این است که آنچه آدمى از مال خود در راه نیکى و نیکوکارى بخشد ، هرچند اندک بود خدا پاداش آن را بزرگ و بسیار دهد ، و دو دست در اینجا دو نعمت است و امام میان نعمت بنده و نعمت پروردگار فرق گذارد ، نعمت بنده را دست کوتاه و نعمت خدا را دست دراز نام نهاد ، چه نعمتهایى خدا همواره از نعمتهاى آفریدگان فراوانتر است و افزون چرا که نعمتهاى خدا اصل نعمتهاست و هر نعمتى را بازگشت به نعمت خداست و برون آمدن آن از آنجاست . ] [نهج البلاغه]
 
شنبه 88 اردیبهشت 19 , ساعت 1:31 عصر
امام جعفر صادق (ع) : حضرت علی (ع ) می فرماید : ریاکار سه نشانه دارد چون مردم را ببیند ( در عبادت ) به نشاط آید و هرگاه تنها باشد کسل شود و دوست دارد که در هر کاری او را بستایند .
قال أمیرالمؤمنین (ع ) : ثلاث علامات للمرائی : ینشط اذا رأی الناس ، و یکسل اذا کان وحده و یحب ان یحمد فی جمیع أموره .
اصول کافی ، ج 3 ، ص 402


لیست کل یادداشت های این وبلاگ